De kunst van het afscheid nemen

Iedereen is geconditioneerd om op een bepaald manier afscheid te nemen.
In Nederland neemt men op een andere manier afscheid dan in Frankrijk.
Binnen familie’s zie je bepaalde normen en afschieds rituelen, gewoon een gewoonte, een progamering waar we niet echt meer bij stil staan.
Maar afscheid nemen makaar loslaten kan meer zijn dan een gewoonte een ritueel.
Vanuit het hart eigelijk, moet ik zeggen vanuit je hele wezen, afstand nemen van mekaar, dat is een kunst van ziel tot ziel.
Helemaal in mekaar opgaan en mekaar dan los laten.

Kijk mekaar in de ogen, hou mekaars handen vast.
Omarm mekaar, versmelt met de ander, wordt 1, er is geen hij en jij meer er is alleen nog maar wij!
Voel mekaars hart kloppen, je zult merken dat je een gezamelijke ritmisch ademhalen krijgt, als hij inademt adent zij uit.
Open jezelf volledig laat het maar gebeuren het mag, geef je maar over.
Dan als het goed voelt laat je mekaar langzaam los zonder woorden, kijk mekaar in de ogen en hou mekaar’s armenvast laat de afstand tussen mekaar steeds groter worden hou mekaars handen vast.
Blijf oog contact houden, verbreek nu heel langzaam het fisieke contact, laat mekaar los.
Loop verder uit elkaar maar blijf oogcontact houden.
Voel het harts contact voel de liefde voor elkaar.
Op een gegeven moment moet je ook het oogcontact met elkaar gaan verbreken.
Loop uit elkaar maar hou de stilte en rust vast zolang als dat het kan.
Je weet dat de ander op dat moment ook aan jou denkt, en jou nabijheid voelt 1 is met jou.
Dit gevoel van eenheid kan dagen, weken zelf een levenlang als een lente bloem bij je zijn.
Eigenlijk bestaat de kunst van het afscheid nemen niet.
In het universum zijn we alleen een.

 

Wim Molinello yogadocent

Sadhaka workshops, Frankrijk Nederland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *