Interview Marianne ter Mors met Wim

Twee uur en drie minuten rijden zegt de TomTom nadat ik het adres heb ingetypt. Over 185 kilometer zijn mijn Panda en ik op de bestemming van vandaag, Enschede. Enschede, wat moet je daar nu weer? Driekwart van yogaminnend Nederland bevindt zich immers in Amsterdam! Dat klopt, de man met wie ik vandaag in gesprek ga woont ook niet in Enschede, hij heeft zijn eigen yogacentrum in Orsennes, Frankrijk. (815 kilometer rijden, dus wie heeft het nog over 185?) Deze week is hij toevallig in Nederland, zodoende was de afspraak gauw gemaakt.

Wim Molinello

De Franse tukker met wie ik vandaag in gesprek ga is Wim Molinello. Ik heb Wim ontmoet tijdens één van zijn retraites in Frankrijk en dacht direct: jij bent oké! Een aantal dagen later veranderde het ‘jij bent oké’ in jij leeft het leven dat je wilt leven, jij bent maf en jij brengt mensen terug naar de essentie. De essentie is vrij zijn.
‘Wat jij wilt, dat kan. Doe maar, leef maar. Op deze planeet is alles mogelijk, 100 % leven, dat is jouw potentie, hier is het, ga maar ontdekken wat goed voelt voor jou.’

Tantra is alles

Wim’s manier van leven is gestoeld op de tantraleer. Mensen denken bij tantra vaak aan seks, maar tantra is veel meer dan dat. Samenvattend: tantra is alles. Er zijn geen regels, jij gaat ontdekken wat goed is voor jou. Uiteraard met als vertrekpunt geen schade te berokkenen aan jezelf en je omgeving, maar voor de rest: toe maar, ontdek het maar, alles hoort er bij, schuif aan bij de maaltijd van het leven. Een tafel vol ingrediënten, alles is er te vinden, van biologisch dynamisch scharrelvlees tot bio-industrie varkens, naar whisky en vlierbessensap. Proef maar van het leven en vind je weg!

Gewoon Frankrijk Wim

Na een rit van twee uur stap ik uit bij een statig hotel aan de rand van het centrum van Enschede. Ik werp een blik naar binnen en zie bruine, leren fauteuils en glimmende glazen kroonluchters. Het hotel lijkt gesloten, want ik zie geen beweging achter de ruiten. Behalve, hee, daar zie ik een stralend klein manneke staan! Ik wandel op een drafje naar binnen en tref in de deuropening Wim. We omhelzen elkaar en kijken elkaar in de ogen. Ook in Nederland is Wim ‘Wim’. Een casual grijs vest, een afritsbroek met bergschoenen en twinkelende, ondeugende ogen. Geen aangepaste Nederlandse dresscode, gewoon Frankrijk Wim. We zoeken een tafeltje en bestellen wat te drinken.

Na wat gepraat te hebben over de verbouwing van het yogacentrum in Frankrijk, gaat Wim rechtop zitten en zegt: ‘Nou kom maar op maar met je vragen, ik zal heel diplomatiek antwoorden.’ De grijns op zijn gezicht verraad dat hij geen woord meent van wat hij zegt.
Ik speel het spel mee en zeg: ‘Je moet inderdaad wel in je yogische rol springen, anders wordt dit een prutinterview.’
‘In mijn rol schieten’, antwoordt Wim geamuseerd, ‘ik kan eigenlijk alleen maar Wim zijn, dat doe ik binnen de yoga al vijftien jaar. Ik vrees dat verantwoorde antwoorden er niet in zitten, eet ik vlees? Ja, ik eet lekker vlees. Gewoon Wim, take it or leave it.’

De reden waarom ik Wim uit heb gekozen voor een interview is om een ander geluid te laten horen.‘Take it or leave it’, ons gesprek is van start.

Vullen of voeden

‘Als ik zeg voeding, waar denk jij dan aan?’

‘Voeding is voor mij het geheel van fysieke, energetische, mentale en emotionele voeding. Voeding is dat wat jou voedt, dat wat jou laat groeien. Je kunt jezelf vullen en voeden. In deze maatschappij wordt er een heleboel gevuld, maar voedt het ook? Dat is aan jou om te beoordelen. Zo heb ik gisteren aardappelpannenkoeken gegeten, mijn schoonvader ging even los. Lekker hoor, maar of het ook echt voedt?’

Wim zegt het woord aardappelpannenkoeken en prompt springt er een muziekje aan in de lounge. We kijken elkaar verbaasd aan, wat het woord aardappelpannenkoeken wel niet teweeg kan brengen!

Aardappelpannenkoeken dus. In reactie hier op vraag ik: ‘Hoe belangrijk is voeding voor jou?’

Daar waar we net nog een beetje aan het grappen en grollen waren, verandert de sfeer nu naar een wat serieuzere toon. ‘Hoe belangrijk?’, zegt Wim, ‘Het middelpunt van het universum? Jezelf voeden is zo’n breed begrip, dit biedt geen handvatten om actief mee aan de slag te gaan. Beginnen bij het begin is dan het devies. Het begin is de meest tastbare laag van voeding: eten.

Fysieke laag van voeding

‘Om bij het begin te beginnen, de fysieke laag van voeding, hoe geef jij invulling aan je eetpatroon?’

Wim neemt een slok thee, laat een korte stilte vallen en antwoord dan: ‘Als ik nu een yogatechnisch verantwoord antwoord geef, dan wordt het een ingewikkeld verhaal. Er zijn namelijk duizend-en-één-voorschriften vanuit de yogatraditie die je na zou kunnen leven. Ik heb me daar een tijd in verdiept en raakte al gauw het spoor bijster. Als je kijkt hoe het gaat in India, waar de yogaroots liggen, kom je de ene na de andere overtuiging tegen. Dat zijn voedingsvoorschriften, nou, daar lusten de honden geen brood van.’

Ik gniffel zachtjes om de woordspeling brood en voedingsvoorschriften en wacht tot Wim zijn verhaal vervolgt.

‘De één zegt witte rijst is het enige wat je moet eten, de ander zegt weer: je kunt alles eten, maar alsjeblieft geen witte rijst. Neem vooral koemelk en je zult spiritueel grote hoogten bereiken. Ik heb meerdere dingen geprobeerd: vasten, dingen uitsluiten, voedingsmiddelen toevoegen, maar het raakte toch niet helemaal Wim.Daarom ben ik op zoek gegaan wat het best past voor mij en ik ben uitgekomen op een oerdieet.’

Bij het horen van het woord dieet ben ik als voormalig diëtiste één en al aandacht. Oerdieet? Paleo? Wim lijkt me niet direct het type man die zijn wijsheden uit de glossy Paleo boeken haalt.

Oerdieet

‘Dieet?’, vraag ik met lichte verwondering in mijn stem.

‘We zijn ooit uit de boom gevallen als aap en daarna als mens gegroeid door de evolutie. Ons systeem en hoe het reageert op eten is bepaald door diezelfde evolutie. Tegenwoordig voelen we ons niet meer verbonden met deze evolutie, we hebben immers alles prima geregeld met een zorgstelsel en vrije wifi-spots. Toch hebben we nog steeds een lichaam wat gelijk reageert aan het oersysteem, denk maar aan onze fight/flight reactie. Hoe ons lichaam voedsel verwerkt is ook gerelateerd aan datzelfde oersysteem. Hoort McDonald’s daarbij? Ja, McDonald’s hoort erbij, het klikt alleen niet helemaal met ons oersysteem. Als we vanaf nu duizenden jaren alleen maar McDonald’s zouden gaan eten, zal ons lichaam zich daar vast op aanpassen. Over 100.000 jaar kunnen we dan zeggen: ‘McDonald’s, dat is precies wat mijn lijf nodig heeft.’

De mens als oersysteem. Ik heb daar nooit zo bij stil gestaan. Over het algemeen haak ik af zodra iets gepresenteerd wordt als ‘dit is het’, want wat voor jou het is, hoeft dat niet per se voor mij ook te zijn. Zeker als er regels aan verbonden worden als: ‘Eet geen brood’ of ‘Vanaf nu alleen maar kokosolie’, denk ik al gauw says who? Het verschil met het verhaal van Wim is dat hij naar binnen heeft gekeken en geluisterd wat er goed voelde voor hem, daar kwamen geen boeken en restricties aan te pas. Goed, het lichaam als oersysteem, ik laat de opties nog even open. Hoe doe je dat, luisteren naar je oersysteem?

Opschonen

‘Eerst moet je jezelf aanleren om te voelen wat goed is voor je lichaam. Als jij drie of dertig jaar alleen maar shitfood hebt gegeten, dan heb je geen flauw idee wat er goed is voor je lichaam. De eerste stap is dan opschonen. En ja, dat opschonen gaat pijn doen, daar is lef voor nodig. Je moet met je oude gewoonten breken, waar je vervolgens naar toe gaat weet je nog niet. Zie het als in een zwembad springen, terwijl je niet eens zeker weet of er wel water in zit. Dat is best eng, mensen blijven daarom liever in hun oude gewoonten hangen.’

Opschonen klinkt logisch en ingewikkeld tegelijk. Een gewoonte doorbreken is immers niet iets wat je zomaar even doet, daarom heet het ook een gewoonte. Stoppen met roken, wijn drinken en hagelslag op je brood, zal ik nog even doorgaan? Hoe schoon je op?

‘Opschonen werkt voor iedereen anders. Ik denk dat de eerste stap is onderkennen wat je doet. Daarmee bedoel ik iets doen en zien dat je het doet. Zo kwam ik in mijn studententijd er achter dat vitamines beter voelen dan bier. Deze wetenschap is één, de bewustwording dat ik misschien meer vitamines moest gaan eten en minder bier moest gaan drinken was twee. Een vrouw in Thailand verwoordde het mooi: ‘Haal niet iets uit de keuken, maar voeg er een ingrediënt aan toe.’ Ik heb toentertijd de vitamines aan mijn keuken toegevoegd. Dat is denk ik de basis, verse producten.’

Alles heeft 2 kanten

‘Ik hoor jou zeggen verse producten, zijn er ook dingen die je niet eet of drinkt?’

‘Het is een beetje tricky hier een antwoord op te geven. We gaan allemaal een keer dood, dus dan kan ik heel dapper geen koffie drinken, in de trant van kijk mij eens lekker gezond doen en dan rij ik straks hier de parkeerplaats af en rijdt er een bus over mijn hoofd. Dan had ik als ik koffie lekker had gevonden toch mooi al mijn koffiemomentjes gemist! Dus tja, lekker genieten van een bakje koffie. Of, let op, nou komt hij, lekker genieten van een sigaretje, want er komt toch een keer een einde aan. Weet wel dat alles twee kanten heeft. Je kunt zwelgen in je alcoholgebruik of je sigaretjes. Alles mag, dat is de tantrische visie. In tantra zijn er geen regels, je wordt helemaal teruggeworpen op jezelf. Hier, doe maar, kijk maar wat goed voelt, succes ermee! Als jij alcohol wilt drinken, drink dan lekker alcohol. Als jij wilt roken, dan moet je dat vooral doen. Weet dan wel dat de Mount Everest beklimmen er niet meer in zit. Er zitten altijd twee kanten aan een verhaal, links versus rechts. Alles wat ik nalaat doe ik omdat ik er iets anders voor terug krijg. Ik ben heel kort op deze planeet, ik probeer dat leventje zo lang en efficiënt mogelijk te maken. Het gaat mij om de kwaliteit, niet zo zeer om de kwantiteit. Ik heb ervaren dat voeding, dus dat wat ik tot me neem, een groot aandeel heeft in mijn kwaliteit van leven.’

Vlees en vis

Een discussie die steeds terugkomt is het al dan niet eten van vlees of vis. De een eet het wel, terwijl de ander gruwelt van het consumeren van vlees. Wim vertelde aan het begin van ons gesprek al dat hij wel vlees eet, hij vertelde dat zelfs met een licht tegendraadse grijns. Tijd om eens dieper in de aard van deze grijns te duiken: ‘Wat vind jij van het principe van geweldloosheid?’

‘Geweldloos naar de diertjes toe is één en geweldloosheid naar jezelf toe is twee. Daar zit natuurlijk een bepaald spanningsveld. Ik kom dan weer uit bij de vraag: ‘Wat voelt goed voor mij?’ Voor mij voelt het goed zowel vlees als vis te eten. Ik kan het vlees niet eten in de trant van zielig voor het schaapje, maarja en ik dan? Ik hoor er toch ook bij? Uiteraard heb ik hier over nagedacht, ver voor dit interview heb ik dit onderwerp meegenomen in een meditatie. Het was een mooie zonnige dag in Frankrijk en ik besloot op een rustig plekje in het veld voor de molen hier eens rustig over na te denken. De zon scheen, waardoor er een wolk van insecten te zien was. Per kubieke meter vlogen er wel duizenden insecten, één grote deken van leven. Het is een grote soep van leven waartussen wij ons bewegen. Gij zult niet doden. Op deze planeet. ‘Gij zult niet doden…’ Kijk eens om je heen, met iedere stap die ik zet ben ik een massamoordenaar! In India lopen genoeg yogi’s met een mondkapje op en een vegertje in de hand om de mieren op het pad aan de kant te vegen. Maar je ontkomt er niet aan, dit is simpelweg niet de planeet om niet te doden. Dus hoe doe ik dat dan? Ik leef zo zuiver mogelijk, ik kom dan weer uit bij de vraag: ‘Wat voelt goed voor mij?’ Het antwoord op deze vraag is af en toe een klein stukje vlees, dit is in lijn met het oerdieet. Onze voorouders hadden niet elke dag een konijntje in de pan, wel hadden ze veel verse groente. Kijk eens naar buiten, wist je dat eenderde van alles wat je daar ziet eetbaar is? We leven in één grote supermarkt! Ik geef mensen vaak als tip mee: ‘Neem een moestuin.’

Moestuin

Ik krabbel achter mijn oor, neem een moestuin. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik hoor als het ware de protesterende stem van de samenleving: ‘Geen tijd, geen ruimte..’

‘Dat is me nogal wat, een moestuin nemen’, zeg ik tegen Wim. ‘Ik denk niet dat veel mensen daar de zin, de tijd en de ruimte voor hebben.’

Wim wuift mijn bezwaren weg: ‘Iedere stad heeft moestuinen en dat kost niet eens de wereld. Per dag ben je er een uurtje aan kwijt en dat zijn geen vervelende uurtjes hoor! Moet je eens kijken wat het je oplevert: beweging, rust in je hoofd en verse, heerlijk smakende producten! Als je eenmaal aardbeien uit je eigen moestuin hebt geproefd, wil je ze echt nooit meer uit de supermarkt halen!’

De suggestie moestuin is prachtig, alleen niet voor een ieder van ons haalbaar. Ik vermoed als je tegen een willekeurig persoon uit onze geMcDonaldiseerde samenleving begint over een moestuin, dat je met een glazige blik aangekeken wordt. Niet iedereen is bewust bezig met eten en dat is ook prima. Wat zeg je tegen hen die tussen de prefab koffiebekers en de moestuin in zitten?

“Humanity are just like rats”

‘Er schiet me ineens een opmerking te binnen van een fanatieke Hare Krishna die ik ontmoet heb op een reis in India. Hij zei: ‘Humanity are just like rats.’ Dat was niet zo aardig bedoeld, maar als je objectief kijkt is dat eigenlijk wel zo. Wij zijn gemaakt om te overleven onder zware omstandigheden. Kijk maar eens naar Joden in concentratiekampen, zwaar ondervoed en toch overleven. Er zit dus iets in onze systemen dat wij concentratiekampen of McDonald’s of aardappelpannenkoeken overleven. Soms gebeurt er dan iets geks. Toen de Joden bevrijd werden uit de kampen zei een aantal van hen: ‘Laat me hier maar, ik ken dit’.

Dat is waarom de voedingsindustrie ook zo goed loopt. Mensen hebben een ondervoed systeem en ze vinden het prima, dit type voedsel kennen we. We doen iets wat lijkt op leven. Vervolgens zijn wij ook nog in staat dat als waarheid aan te nemen en te zeggen ‘laat maar, het is goed zo’. En dan moet je wel een aardige koevoet tegen je kop aankrijgen om wakker geschud te worden: ‘Hee wacht even, ik kan ook nog meer.’

Humanity are just like rats, dat noem ik nog eens een slag met de koevoet. Ik ben benieuwd hoe Wim, doorgaans niet veel subtieler in taalgebruik, mensen bewust maakt dat er nog meer is om voor te leven.

Leren voelen: “wat is goed voor mij?”

‘Er zijn genoeg mensen die onbewust leven, dat is ook prima, iedereen mag immers zijn eigen ding doen. Als jij je helemaal kapot rookt, dan moet je dat lekker doen. Het zou alleen zo mooi zijn als je dat ook bewust meemaakt. Als jij kiest om je te laten voeden door McDonald’s, dan zou het mooi zijn als op je sterfbed kunt zeggen: ‘Wauw, ik heb me laten voeden door McDonald’s en dat voelde zus en zo. Dat haalde ik er uit en daarom heb ik het gedaan. Dat karma, dat stukje heb ik ook echt uitgebroed.’ Of, een ander voorbeeld: ‘Ik heb gerookt, ik heb gerookt als een ketter en wauw ik heb van iedere sigaret genoten. Het heeft me iets gegeven, het heeft mijn leven verrijkt!’ Elk mens leeft op zijn eigen tempo. Zodra mensen bij mij in de bewustzijnstraining terecht komen, dan wil ik ze wel aardig door elkaar rammelen. Dan gaan we een week hardcore opschonen, een week lang gezond eten, gezond bewegen, gezond denken en aan het einde van de week ben je helemaal murw geslagen. Het doel is leren voelen wat goed is voor jou, wat dat is kan alleen jij bepalen.’

Geestelijk voeden

Eten is de basis, stap één in het hoofdstuk voeding. Wat je doet en hoe je denkt met andere woorden hoe je je geestelijk voedt, is de volgende stap. Gezien Wim nogal een uitgesproken mening kan hebben, ben ik benieuwd wat hij doet om zichzelf geestelijk te voeden.

Wim kijkt me recht en zegt: ‘Het leven is kort, dus doe ik alleen dingen die ik leuk vind. Ik voed mezelf door praktische zaken. Mijn yogabeoefening vind ik bijvoorbeeld prettig, dat doe ik omdat ik het hartstikke leuk vind. Als ik postbode zijn leuker vind, dan stop ik met yoga en ga ik postbode spelen. Het leven is te kort om iets te doen wat je niet leuk vindt. Socializen met mensen vind ik best leuk, maar me een beetje verstoppen in Frankrijk op een eilandje? Dat vind ik ook leuk om te doen! Wat projectjes hier en daar, werken in de moestuin. Dus wat voedt mij? Dat wat ik leuk vind om te doen. En dan wel vanuit Sattva, balans. Eerst moet je uit die tredmolen stappen van het leven, landen, ga bijvoorbeeld in retraite, bepaal je focus.  Dan pas kun je vanuit die balans werkelijk voelen wat het is wat jij van binnenuit wilt.’

Doe af en toe iets geks!

‘En’, vervolgt Wim grijnzend, ‘maak het vooral niet te serieus! Aan het einde van de bewustzijnstraining zeg ik altijd: ‘Doe af en toe eens iets geks! En als je dat doet en je hangt in een undergroundfeest aan de bar hangt en denk je ‘dit kan Wim vast niet bedoelen….’ Dan kan het zo maar zijn dat dat kleine mannetje met die capuchon over z’n hoofd, die daar staat, in de hoek aan de bar, dat ik dat ben…’

Ik geloof Wim op zijn woord, na vergelijkingen van Joden en de voedingsmiddelenindustrie verbaast niets mij meer!

“Ik ga voor antwoord C”

Ik ga er goed voor zitten, mijn lievelingsvraag komt er aan. De vraag die mensen doet grijnzen, zwijgen of zweten: ‘Wat is er voor jou belangrijker: wat er je mond in gaat of wat er uit komt?’

Het is even stil, Wim’s blauwe ogen lijken dwars door me heen te kijken. Ik schuifel ongemakkelijk wat op en neer op mijn stoel, wat een rotvraag is het eigenlijk! Wim onderbreekt mijn gemijmer en zegt vastberaden: ‘Het hoort er allemaal bij, wat belangrijker is? Moet ik nu zeggen één of twee? Nee hoor, het staat allebei op één.’

Wim is de eerste die me aankijkt met een blik: ‘Je bent niet wijs, kiezen? Natuurlijk niet!’

Geen getwijfel, geen gepeins of gegrijns, nee, zo is het! Mijn volgende vraag durf ik dan ook bijna niet te stellen en komt er dan ook minder trefzeker uit dan ik hoopte: ‘Dus je maakt geen keuze?’

Wim houdt zijn hoofd schuin en lacht, waardoor zijn blik iets heel jongensachtigs krijgt. ‘Ik ga voor antwoord C’, en hij zwijgt weer.

Ga het maar ontdekken!

De serveerster komt binnengewandeld om te vragen of we nog wat willen drinken. Met een vluchtige blik zie ik dat ik alweer bij mijn laatste vraag ben aanbeland. Ik bedank haar vriendelijk en vertel dat we zo klaar zijn. Ik wend me weer tot Wim en zeg: ‘Welke vraag ben ik vergeten te stellen?

‘Haha, ja, zo’n mooie is dat he? Welke vraag ben je vergeten te stellen? Ik vond wel dat je het aardig deed!’ Wim kijkt me ondeugend aan en zijn ogen twinkelen van plezier. ‘Nee, ik vind het wel goed zo, dan is er nog ruimte over voor andere mensen om antwoord te geven.’

Terwijl ik mijn spullen in mijn tas stop kan ik het niet nalaten om te glimlachen: ‘dat je het wel aardig deed’, dat vat ik op als een compliment van deze heerlijk tegendraadse yogi.

De gevestigde orde is weer even door elkaar geschud. Drank, drugs en rock en roll, het mag allemaal. Wat jij wil, ga het maar ontdekken. Kijk wat goed voelt voor jou!

Dat is tantra, tantra is alles. Doe maar, wauw!

Er hipt een vogeltje in de berm bij de parkeerplaats. Het vogeltje, onderdeel van de wereld, alias supermarkt. Ja, denk ik geamuseerd, ook jij bent eetbaar. Alleen laat ik je lekker vogel zijn, omdat dat goed voelt voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *